Over Resie

Posted on 26 Jul 2017 Comments Off on Over Resie

Stilstaan en voelen

Over het werk van Resie Schlooz

Op het eerste gezicht oogt het werk van Resie Schlooz ingetogen: verschoten aardetinten, vormen die meer suggereren dan ze definiëren en een wijze van materiaal opbrengen die eerder lijkt op de organische afzetting van sedimenten dan op doelbewuste manipulatie. Als dit alles is wat je ziet, dan kun je als kijker zondermeer genieten van de smaakvolle en raadselachtige uitstraling van het werk. Wanneer je je echter opent voor Schlooz’ werk, onthult het een diep emotionele aard die moeilijk onder woorden te brengen is.

Resie Schlooz beschikt over een aard die sterk gevoelsmatig, volstrekt buiten woorden om, reageert op wat ze tegenkomt. En een aard die diep resoneert met mensen op dezelfde diepemotionele golflengte, zonder één woord te uiten. Kijkers kunnen daardoor heel emotioneel reageren op haar werk, want het is sterk geladen met Schlooz’ eigen ervaringen van het vrijwel weerloos ondergaan van ogenschijnlijk kleine indrukken en de sterke reacties die deze oproepen. Als explosies of ‘knallen’ die je dwingen om nog lang stil te staan bij de nasleep ervan en die de restanten van hun materiaal reduceren tot zwerfafval dat onmerkbaar traag van vorm en kleur verandert, en een verhaal op zich vertelt.

Als rode draad door de werken, met name door het gevoel dat ze uitstralen, loopt wat je zou kunnen noemen de nasleep van een explosie of een andere gebeurtenis met een diep ingrijpende impact. Voor sommige sculpturen gebruikte ze letterlijk de restanten van vuurwerk, als om dit thema te onderstrepen. De lege vuurwerkhulzen, die restanten zijn van een efficiënt en zeer rationeel ontworpen verpakking die een grote, mogelijk gewelddadige, lading moest herbergen, de scheuren en brandplekken ten gevolge van het feitelijke afgaan van het vuurwerk en, tenslotte, de sporen van een bestaan als ‘afval’ nadat het z’n nut heeft gehad, dragen allemaal bij aan de ongrijpbare tragiek die deze sculpturen over zich hebben.

Een proces waarbij in een oogwenk alle beschikbare energie wordt verbruikt, en wat nog lang daarna overblijft: een gescheurd pakketje met brandsporen dat langzaam, als een vorm van zwerfafval, erodeert. Het lijken voor Schlooz de twee kanten van emotie, van het leven zelf, te verbeelden: plotselinge gebeurtenissen met een onomkeerbare impact, gevolg door lange jaren van weerloos en gehavend zijn. Het kleurde zelfs de loop van haar leven.

Twaalf jaar geleden, in 2002, kreeg Schlooz door toedoen van een auto-ongeluk een whiplash die haar plotseling van een ‘rennend’ leven dwong in een vrijwel verlamde toestand waarin ze jaren moest revalideren. Het was, bij wijze van spreken, een plotselinge ‘knal’ gevolgd door een gedwongen stilstaan na een volwassen leven van rennen en overal aan voorbijgaan. Hoe moeilijk het ook was, en nog steeds is, het is misschien ook wel het beste geweest wat haar is overkomen, omdat het haar dwong om de waarde te ontdekken van stilstaan en voelen. Woorden waarmee je ook de kern van haar werk zou kunnen omschrijven. Samen vormen ze de basis waaruit de werken voor haarzelf tot stand komen en precies dat, stilstaan en voelen, dwingen ze ook af bij de kijker.

Ondanks haar fysieke beperkingen, brengt Schlooz toch een behoorlijk aantal werken per jaar tot stand, met een voor haar kenmerkende tweedeling. Er is een groep werken die snel, in een vlaag van koortsachtig en trefzeker handelen, tot stand komen. Een andere groep werken heeft daarentegen veel tijd nodig, omdat elk een langdurige vorm van rijping en concentratie nodig heeft. Ze doet een ingreep, laat het werk enige tijd staan, keert ernaar terug en bepaalt dan hoe verder te gaan: opnieuw een ingreep, iets weghalen, deels ‘beschadigen’, enz. Zo herhaalt de cyclus zich vele malen totdat het werk, na lang bekeken en betast te zijn geweest, af is en z’n kenmerkende mengeling laat zien van geheimzinnigheid en verborgen emotionele lading.

Van grote invloed op haar loopbaan zijn geweest: de lange verblijven in het buitenland, met name in Afrika, Colombia en Frankrijk, de opvoeding van haar kinderen en het auto-ongeluk. Hoe verschillend ook, alledrie hebben ze een grote invloed uitgeoefend op wie ze nu is. Alledrie werkten ze ook sterk vertragend en tegelijk inspirerend op haar loopbaan als kunstenaar. Op haar zestiende wilde ze al naar de kunstacademie en hoewel dat indertijd niet kon, besteedde ze sindsdien wel een groot deel van haar beschikbare tijd aan creatief werk, in welke vorm dan ook. Ze werkte in haar leven onder andere als creatief therapeut met kinderen, maakte kindermeubels en schilderde overal ter wereld, al of niet bij professionele kunstenaars in het atelier.

Een echte kentering kwam echter zo’n acht jaar geleden. Het auto-ongeluk en de revalidatieperiode daarna waren een gedwongen gelegenheid die zorgden voor een ommekeer die niet meer terug te draaien is. Het werd toen duidelijk dat haar gevoeligheid en artisticiteit op de voorgrond van haar leven moesten komen. Daar heeft het, achteraf gezien, altijd al op moeten uitlopen. Ze bleek, in welke vorm dan ook, voor het kunstenaarschap gemaakt te zijn.

Vincent Botella (2014)

 

RESIE IS LID VAN:

Resie is geboren in Nederland, maar reisde en leefde een groot deel van haar leven in het buitenland. Op dit moment woont zij in Den Haag, Nederland.

– info@resie.net –